واعظ بلند پايه و يا زاهد پرمايه و يا از شيوخ تصوّف و داراى رباط و خانقاه باشند ، قشيرى اين همه بود و همهء اين مزايا را حاصل كرده بود پس عجب نيست اگر ما از خلال اخبار و روايات نتيجه مىگيريم كه او در عهد خود داراى نفوذ و قدرت عظيم در دستگاه حكومت و ميان عامّهء مردم بوده است و عدّه‌اى از مردم بواسطهء همين قدرت و تأثير مادّى و معنوى گرد او و خاندانش جمع شده و از مختصّين و پيوستگان اين دودمان بشمار آمده‌اند . در ميان اين گروه كسانى بوده‌اند كه وظيفهء آنها استنساخ كتب قشيرى بوده است مانند : ابو القاسم اسماعيل بن حسين بن علىّ بن احمد فرائضى نيشابورى ساكن دويرهء سلمى كه كتب قشيرى را بخطّ زيبا و خواناى خود مىنوشت و كلاههاى درويشى ظريف دست‌دوزىشده با اشعار مناسب براى وى مىدوخت و ابو القاسم سلمان بن ناصر بن عمران بن محمّد بن اسماعيل بن اسحاق بن يزيد بن زياد بن ميمون بن مهران انصارى ، متوفّى روز پنج‌شنبه بيست و دوم جمادى الآخره سال 512 كه از خدّام خانقاه قشيرى بود و اكثر كتابهاى قشيرى را بخطّ خود نوشت . عبد الغافر اين اشخاص را جزو مريدان و مخصوصان بوى نام مىبرد : ابو ابراهيم اسماعيل بن ابى الحسن طوسى ، متوفّى شعبان 495 از خدّام قشيرى ، اسماعيل بن عبّاس صوفى از مريدان ، ابو القاسم عبد العزيز بن عبد الرّحمن الصفّار از مخصوصان ، ابو احمد عبد اللّه بن محمّد بن ابى احمد طوسى ، متوفّى روز شنبه دهم ذىالقعدهء سال 485 از خدّام ، عبد الرّحمن بن محمّد خطيب مروزى از مريدان ، ابو القاسم عبد الرّحمن بن ابى بكر محمّد قارى واعظ ، متوفّى 495 از خدّام ، ابو محمّد عبد الصّمد بن ابى سعيد صوفى ، متوفّى روز پنج‌شنبه سيزدهم شعبان سال 494 از خدّام كه در ركاب قشيرى مىرفت ، محمّد بن ابى صالح صوفى از خدّام ، ابو حفص عمر بن عبد الرّحيم بن محمّد بن محمّد لبيكى نشابورى ، متولّد آخر صفر 440 و متوفّى شنبه هفدهم